Thursday, 12 November 2026





அங்கூனா - ஒரு மண்ணின் மகள்.





ஆசி கந்தராஜாவின் நாவல்,  அங்கூனா - ஒரு மண்ணின் மகள்.

அசோகன் - சென்னை.

ஒரு காதல் எப்போது ஒரு தனிமனிதனின் கதையாக இல்லாமல், ஒரு சமூகத்தின் கதையாக மாறுகிறது? இந்தக் கேள்வியுடனேயே இந்நாவல் தொடங்குகிறது.

அங்கூனா ஒரு காதல் கதை மட்டுமல்ல. இருவேறு மண்ணைச் சேர்ந்த இரு உயிர்களின் வாழ்வும் விதியும் பின்னிப்பிணையும் கதை. எல்லைகளையும் வேறுபாடுகளையும் கடந்து மலரும் காதல், இரண்டு வரலாறுகளின் சந்திப்பாகவும், ஒரு புதிய தலைமுறையின் அடையாளத் தேடலாகவும் விரிவடைகிறது.

அங்கூனா ஆஸ்திரேலிய ஆதிக்குடிப் பெண். சூரி, உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளப் படகில் ஆஸ்திரேலியாவை வந்தடைந்த இலங்கைத் தமிழ் அகதி. அவர்களின் சந்திப்பு, இரண்டு மனிதர்களுக்கு இடையிலான காதலாகத் தொடங்குகிறது. ஆனால், காலப்போக்கில் அந்தக் காதல், முற்றிலும் வேறுபட்ட வரலாறுகளையும் அனுபவங்களையும் சுமந்துவரும் இரண்டு உலகங்களின் சங்கமமாக மாறுகிறது.

ஒரு புறம், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக ஆஸ்திரேலிய மண்ணோடு பிரிக்க முடியாத உறவுகொண்டு வாழ்ந்த பூர்வகுடி மக்களின் வரலாறு. மறுபுறம், தன் சொந்த மண்ணில் வாழ முடியாமல், உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள அந்நிய நாட்டில் தஞ்சம் தேடி வந்த அகதியின் கதை. இந்த இரு உலகங்களும் காதலால் ஒன்றிணைகின்றன. அவர்களின் காதலுக்குச் சாட்சியாகப் பிறக்கும் குழந்தை, இரு வேறுபட்ட வரலாறுகளையும் இணைக்கும் உயிராகிறது. ஆனால், அந்த இணைவு அவ்வளவு எளிதானதல்ல. ஏனெனில், மனிதர்களின் இதயங்களில் மலரும் காதலுக்கு எல்லைகள் இல்லாமல் இருக்கலாம்; அவர்கள் வாழும் சமூகங்களில் அந்த எல்லைகள் இன்னும் அழியாமல் இருக்கின்றன.

இனம், மொழி, நிறம், பண்பாடு, அரசியல், அதிகாரம் என மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட எல்லைகள், அங்கூனாவினதும் சூரியினதும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்குள் நுழைகின்றன. அவர்களின் காதல் எதிர்கொள்ளும் சந்தேகங்களும் நிராகரிப்புகளும் சமூக அழுத்தங்களும், இரண்டு தனிமனிதர்களின் துயரங்களாக மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. அவை ஒரு சமூகத்தின் மனநிலையையும், மனித உறவுகளின் மீது அதிகாரம் செலுத்தும் அமைப்புகளின் இயல்பையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்தப் பின்னணியில், சூரி நாடுகடத்தப்படுவது ஒரு மனிதனை ஒரு நாட்டிலிருந்து இன்னொரு நாட்டுக்கு அனுப்பும் அரச நடவடிக்கையாக மட்டும் அமையவில்லை. அது அவனுடைய காதலை, குடும்ப உறவுகளை, தந்தை என்ற அடையாளத்தை, ஏன், ஒரு குழந்தையின் எதிர்காலத்தைக்கூட எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

ஒரு மனிதனுக்கு நாடு இருக்கலாம். ஆனால், அவனுடைய காதலுக்கு நாடு உண்டா? ஒரு குழந்தைக்குத் தந்தை இருக்கலாம். தந்தை நாடுகடத்தப்படுவதால், அந்தக் குழந்தையின் உரிமைகளும் உறவும் நாடுகடத்தப்பட முடியுமா? ஒரு பெண் இந்த மண்ணின் மகளாக இருக்கலாம். ஆனால், அவள் நேசிக்கும் மனிதன் இந்த மண்ணுக்கு அந்நியன் என்பதற்காக, அவளுடைய காதலும் அந்நியமாகிவிடுமா?

இந்தக் கேள்விகளுக்குத் தீர்ப்பளிப்பது இந்நாவலின் நோக்கமல்ல. மாறாக, அவற்றை வாசகரின் மனத்தில் விதைத்துவிட்டு, அவரவர் மனச்சாட்சியின் முன்னால் நிறுத்துவதே இதன் நோக்கம்.

அங்கூனா - ஒரு மண்ணின் மகள் என்ற தலைப்பில் இடம்பெறும் மண் என்பது வெறும் நிலப்பரப்பைக் குறிப்பதல்ல. அது நினைவின் இருப்பிடம்; வரலாற்றின் சுவடு; அடையாளத்தின் ஆணிவேர். அது தலைமுறைகள் கடத்திவரும் அனுபவங்களின் தொகுப்பு; முன்னோர்களின் குரல்களைத் தன்னுள் புதைத்துவைத்திருக்கும் வாழ்வின் ஆதாரம்.

அங்கூனா ஆஸ்திரேலிய மண்ணின் மகள். அந்த மண்ணின் நீண்ட வரலாற்றையும் அதன் பண்பாட்டு நினைவுகளையும் தன்னுள் சுமந்து நிற்பவள். சூரியோ, தான் பிறந்து வளர்ந்த மண்ணிலிருந்து பெயர்த்தெறியப்பட்டவன். உயிர் பிழைப்பதற்காகப் புதிய மண்ணில் காலூன்ற முயல்பவன். அவர்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தை, இந்த இரு வரலாறுகளின் சங்கமமாகிறது.

ஆனால், அந்தக் குழந்தையின் எதிர்காலம் எத்தகையது? அதன் கண்களில் எந்த மண்ணின் நினைவுகள் பதிந்திருக்கும்? எந்த மொழி அதன் தாய்மொழியாக அமையும்? தந்தையின் அகதி வரலாறும் தாயின் பூர்வகுடி வரலாறும் அதன் வாழ்வில் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று பயணிக்கும்? இரு வேறுபட்ட வரலாறுகளின் வாரிசாகப் பிறக்கும் அந்தக் குழந்தை, அவற்றுக்கிடையே பாலமாக அமையுமா? அல்லது, அந்த வரலாறுகள் உருவாக்கிய முரண்பாடுகளின் சுமையையும் தன் தோள்களில் சுமக்க வேண்டியிருக்குமா? இவைதான் இந்நாவல் எழுப்பும் கேள்விகள்.

அங்கூனா ஒரு காதலைப்பற்றிய நாவல் என்ற எண்ணத்துடன் இக்கதையை  வாசிக்கப்படக் கூடாது. இது மண்ணைப் பற்றிய நாவல். மனிதனைப் பற்றிய நாவல். காதலையும் இழப்பையும் பற்றிய நாவல். தமது வேர்களைத் தேடியும், புதிய மண்ணில் தமக்கான இடத்தைத் தேடியும் அலைகின்ற மனிதர்களைப் பற்றிய நாவல்.

அங்கூனா ஒரு தனிப்பட்ட கதாபாத்திரம் மட்டுமல்ல. தன் மண்ணின் வரலாற்றையும் அடையாளத்தையும் இழக்காமல், உலகத்தோடு உரையாட விரும்பும் ஒரு பெண்ணின் உருவகம். சூரியும் ஒரு தனிப்பட்ட அகதி மட்டுமல்ல. தன் கடந்த காலத்தையும் காதலையும் குழந்தையையும் பற்றிக்கொண்டு, புதிய நாட்டில் தன்னை மீண்டும் உருவாக்க முயலும் எண்ணற்ற அகதிகளின் வாழ்வனுபவங்களைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு பாத்திரம். அவர்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தையோ, கடந்த காலத்தின் இரண்டு வரலாறுகளையும் சுமந்தபடி எதிர்காலத்தை நோக்கி நிற்கும் ஒரு கேள்விக்குறி.

வேர்கள் வேறாக இருந்தாலும், மனிதர்களின் வாழ்வும் காதலும் ஒரே மண்ணில் இடம் பெற முடியாதா? என்ற கேள்விக்கான விடையை ஒரு தீர்ப்பாக முன்வைப்பதைவிட, அதன் சிக்கல்களோடு வாசகரைப் பயணிக்க வைப்பதே இந்நாவலின் அடிப்படை நோக்கம்.

சில கதைகளுக்கு முடிவு எழுதப்பட்டாலும், அவை எழுப்பும் கேள்விகளுக்கு முடிவு இருப்பதில்லை. அந்த வகையில், இக்கதையின் முடிவையும் அதன் வாசகர்களிடம் விடப்பட்டுள்ளது. ஏனெனில், ஒரு கதையின் இறுதிப் பக்கத்தோடு கதாபாத்திரங்களின் வாழ்வு முடிந்துவிடலாம். ஆனால், அவர்கள் எழுப்பிய கேள்விகள் வாசகரின் மனத்தில் தொடர்ந்து வாழக்கூடும்.

அங்கூனா ஒரு மண்ணின் மகள். வேர்களை இழந்தவர்களின் கண்ணீரிலும், காதலால் இணைந்தவர்களின் கனவுகளிலும், அடையாளம் தேடும் மனிதர்களின் மௌனத்திலும் எழுதப்பட்ட நாவல்.




 

Friday, 26 June 2026



 வாசிக்க அடுத்தடுத்த இணைப்புகளுக்குச் செல்க.



Thursday, 14 May 2026

 

 #premsjourney #bookimpression #TamilDiaspora

Premanand Velu is with AS Kantharajah.


புலம்பெயர் வாழ்வு
புலம்பெயர் வாழ்வு:
-------------------------------
2009 மே மாதம் நான் ஜெர்மனி வந்து இறங்கிய நேரம். பணிமாற்ற நிகழ்வில் இந்தியாவை விட்டு ஜெர்மனியில் வந்து வாசிக்க ஆரம்பித்த காலம். அப்போது தமிழுலகம் ஒரு கொந்தளிப்பான காலகட்டத்தின் நடுவே இருந்தது. ஈழத்தில் இருந்து நெஞ்சை நடுங்க வைக்கும் துயர நிகழ்வுகள் தொடர் செய்திகளாய் வந்து, ஈட்டியாய் நெஞ்சைத் துளைத்தன. இந்திய, தமிழக மற்றும் உலக அரசியல் தலைமைகளை வெறுப்புடன் பார்த்த காலகட்டம். அதுவரை தமிழகத்தில் தொலைவில் இருந்து பார்த்திருந்த நிகழ்வுகள், ஐரோப்பாவின் ஈழத்தமிழ்ச் சமூகத்தின் நெருக்கத்தில் கண்ணீரையும், துயரத்தையும், நெருக்கத்தில் அனுபவிக்க வைத்தது. இப்படி ஒரு துயரம் எப்போதும் இல்லை என தோன்றியது. உலகமே தமிழினத்தின் அழிவை பார்த்துக்களிப்பதாய் மனம் அலைமோதியது.
ஆனால் காலமும் வாழ்வின் யதார்த்தங்களும் அதைக் கடக்க வைத்தன. இருந்தபோதும், அந்த ரணங்களின் வடுக்களும், வலிகளின் தடங்களும் மறையாமல் அவ்வப்போது வந்து அழுந்துவது மாத்திரம் நிற்கவில்லை. இந்தியாவுக்கு திரும்பிய பின்னும் அந்த அழுத்தம் இன்னும் முழுதாக விலகவில்லை.
போரின் முடிவிற்கு பின்னால் மெல்ல மெல்ல யதார்த்தங்கள் விளங்க ஆரம்பித்தன. வஞ்சிக்கப்பட்ட தமிழ் இனம் என்று ஒற்றை புள்ளியாய் தெரிந்த ஒரு விஷயத்தின் உள்ளே, பல நிஜங்கள் புலப்பட, அது அப்படி இல்லை என்று விளங்க ஆரம்பித்தது. புலம்பெயர் தமிழர் என்ற பெயரில் ஈழத்தில் இருந்து வந்த தமிழர்களை வேட்டையாடிய நரிகளில் பல, தமிழ் நரிகள் தான் என்று தெரிந்தபோது திடுக்கிட நேர்ந்தது. போருக்கு முன்பே அகதிகளாய் தமிழ்நாட்டில் சுரண்டப்பட்ட நிஜமும், போரின் போதே ஈழத்துக்கு உதவி என்ற நீரோட்டத்தில் அள்ளிக்குடித்த நீசர்களும் மற்ற தமிழர்கள்தான் என்ற உண்மையும் முகத்தில் அறைந்தது. ஆனால் போருக்கு பின்னான கொடுமையில் இதுவெல்லாம் ஒன்றுமில்லை என்றானது. போரழிவுக்கு பின் புலம்பெயர் தமிழர்களிடம் நடத்தப்பட்ட சுரண்டல்களைப் பற்றி நேரடியாக அறிய அறிய தலை சுற்றி, பெரும் கலக்கம் வந்தது. போரில் தப்பி சிகிச்சைபெறும் தலைமைக்கு என்றும், மறுவாழ்வுக்கு என்றும், ஆரம்பித்து வகை வகையாய் தமிழர்கள் அனைவரிடமும் பெரும் பணப்பறிப்பு நிகழ்ந்தது. அதில் பல்வேறு இன்னல்களை கடந்து தாங்கள் தாங்கள் பாடுபட்டு ஈட்டிய பணத்தை பெரிதும் இழந்தவர்கள் தமிழ் ஏதிலிகள்தான். தமிழ்நாட்டில் பலகாலமாக தன்னை எரித்துக்கொண்ட இளைஞனுக்கான நீதிக்கு, தமிழருக்கான அரசியலுக்கு என்று விதவிதமாக உண்டி குலுக்கிக்குலுக்கி ஏமாற்றும் புரட்டுகள் இன்று திரள்நிதியாக வந்து நிர்ப்பது வரை ...
இது தவிர ஐரோப்பாவிலும் வேறு நாடுகளிலும் புலம் பெயர்ந்து வாழ்பவர்களின் பணத்தில் அவர்களுக்கு சொத்து வாங்குவதாக தமிழகத்தில் ரியல் எஸ்டேட் வேட்டைகளை நிகழ்த்தி, பிறகு அவர்களுக்கு நாமம் சாத்தியவர்களும் தமிழர்கள்தான். அகதிமுகாம்களில் இருந்த தமிழர்களின் கழுத்திலும் காதிலும் இருந்த, தப்பிவரும்போது காப்பாற்றிக்கொண்டு வந்த, கடந்து போன வாழ்வின் எச்சங்களாக இருந்த பொன்னை ஓன்றுக்கும் இரண்டுக்கும் கடன்கொடுத்தது கவர்ந்தவர்களும் தமிழர்கள் தான்.
கடைசியாக அ.முத்துலிங்கம் அவர்கள் எழுதிய "கடவுள் துவங்கிய இடம்" என்ற புதினம்தான் ஈழ புலம்பெயர் தமிழர்களின் இன்னல்களையும் அவர்களின் நிலையையும் மிக தத்ரூபமாக காட்டிய ஒரு படைப்பு. அதன் பின், அதன் அடுத்த கண்ணியாய், ஆசி கந்தராஜா எழுதிய, இந்த "அகதியின் பேர்ளின் வாசல்" என்ற புதினம் கவனிக்கத்தக்கது. ஆசி கந்தராஜா ஜெர்மனியில் மேற்படிப்பு பெற்று, பின்பு அங்கேயே பலகாலம் வசித்து, மொழிபெயர்ப்பாளராக இருந்ததனால், அவருடைய இந்த புத்தகத்தில் புலம்பெயர்வு என்ற நிகழ்வின் மிக நுணுக்கமான அம்சங்களை மிக விரிவாக படைத்திருக்கிறார்.
புலம்பெயர்வின் அடிப்படை காரணங்களையும், அதன் வகைகளையும், மிக விரிவாக காட்ச்சிப்படுத்தியிருக்கிறார். முக்கியமாக அரசியல் ஏதிலிகள் மற்றும் பொருளாதார ஏதிலிகளின் வேறுபாடுகளையும், மேற்குலக நாடுகளின் அது தொடர்பான நடவடிக்கைகளையும் பற்றி மிக விரிவாக விளக்கியிருக்கிறார்.
ஏழைத் தமிழர்கள் நிறைந்த மும்பையின் தாராவிப் பகுதி நமக்கெல்லாம் கலகக்காரர்களும், போராளிகளும் நிறைத்த ஒரு சமரச சன்மார்க்க சமதளமாகவே தமிழ் சினிமாவின் வழியாக காட்டப்பட்டுள்ளது. உண்மையில் அது போன்ற கற்பனைகள் நீங்கிய அதன் கருப்பு பக்கங்களை இதில் பார்க்கலாம். தமிழ் பெண்களுக்கு, குறிப்பாக புலம்பெயர் தமிழ்ப் பெண்களுக்கு இது ஒரு கொடுங்காடு என்ற உண்மையையும், அவர்களை வேட்டையாடுவது சக தமிழ் ஆண்கள் தான் என்ற யதார்த்தத்தையும் அவர் காட்டும்போது, கும்பி கலங்கி மனது பதைபதைக்கிறது.
இதில் விரியும் பாலமுருகனின் உலகம் கந்தராஜாவின் படைப்புலகம். அவர் அனுபவமும் செயல்பாடுகளும் அளித்த தெளிவு அது எனப்புரிகிறது. அளவான கற்பனையும் துயரம் பொதிந்த உண்மைகளும் இதை ஒரு முக்கிய படைப்பாய் சமைந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக இதில் வரும் பாலமுருகனான, ‘முருகனில்’ எத்தனை ‘கந்தன்’ என்ற மயக்கத்தை வேறு அளிக்கிறது. அந்தக் கேள்வியிலேயே பொதிந்திருக்கிறது இதன் வாசிப்புச் சுவை… 🙂

Sunday, 16 January 2022

இந்த வலைப்பக்கத்தில்...




Saturday, 4 December 2021

 தினக்குரலில் வெளிவந்த வரலரற்று நாவல். முழுவடிவம்.


'அகதியின் பேர்ளின் வாசல்'

ஆசி கந்தராஜா


Sri Lanka - ''Engada putham'' pulication's cover.

-1-

கனத்த கனவுகளுடன் தவராசா பேர்ளினில் காலடி வைத்தபோது, எல்லாமே அவனுக்குப் பிரமிப்பாக இருந்தன. தான் வந்து சேர்ந்த இடம் கிழக்கு ஜேர்மனி என்பதோ, ஜேர்மன் நாடு கிழக்கு மேற்கென இரண்டு நாடுகளாகப் பிரிக்கப் பட்டிருந்ததோ அவனுக்குத் தெரியாது. தவராசாவைப் பொறுத்தவரை, அவன் ஒரு வெளி நாட்டுக்கு வந்திருக்கிறான். அதுபோதும் அவனுக்கு.

தவராசா ஜேர்மனிக்கு வந்துசேர்ந்த 1982, தை மாதம், ஐந்தாம் திகதியை அவனால் மறக்க முடியாது. அதை நினைத்தால் இதயம் ஒருமுறை நின்று துடிக்கும். அன்றுதான் அவன் மேற்கு பேர்ளின் பொலீசாரால் கைது செய்யப்பட்டு, பங்கருக்குள் அடைக்கப்பட்ட நாள்!

தவராசாவை பேர்ளினுக்கு கூட்டிவந்த ஏஜென்ட், அவனுடன் மேலும் பதினைந்து பேரைக் கூட்டி வந்தான். அனைவரும் இலங்கைத் தமிழர்கள். மும்பை விமான நிலையத்தில் தவராசாவின் பறப்பில் இணைந்தவர்கள். ஒருசிலர் தவராசா படித்த பள்ளிக்கூடத்தில் முன்னுக்குப் பின்னாகப் படித்தவர்கள். படித்தவர்கள் என்றால் வகுப்பில் உட்கார்ந்திருந்தவர்கள். குழப்படிகாரர்கள் எனப் பெயரெடுத்தவர்கள். இவர்களுள் பாலனும் சந்திரனும் பற்பனும் பத்தாம் வகுப்புப் படிக்கும்போதே  இயக்கத்துக்குப் போன ஊரவர்கள். பின்னர் குட்டித் தாதாக்கள் போல ஊரில் வலம் வந்தவர்கள். நீண்ட காலத்தின் பின்னர், தவராசா இவர்களை மும்பை தாராவியில் கண்டிருக்கிறான். மும்பை பொலீசார் துரத்த, பருத்துத் திரண்ட உடம்பைத் தூக்கிக்கொண்டு தாராவியின் மூலை முடுக்குகளுக்குள் புகுந்து ஓடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்னொரு முறை சில பெண்களுடன் யாழ்ப்பாணத் தமிழில் பேசிச் சிரித்தபடி ஒரு வீட்டுக்குள் நுழைந்ததைக் கண்டிருக்கிறான். எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் இவர்கள் தவராசாவைத்  தெரிந்ததாகக் காட்டிக் கொண்டதில்லை.

விமானப் பறப்புக்கு நேரமிருந்தது. விமான நிலைய கழிவறைக்கு முன்னால் அனைவரும் கூட்டமாக நின்று தமிழில் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். பலர் நீண்ட காலத்துக்கு முன்பே மும்பைக்கு வந்திருக்க வேண்டுமென்பது, அவர்களின் நடவடிக்கைகளில் தெரிந்தது. அனைவருக்கும் பற்பனே கட்டளை பிறப்பித்துக் கொண்டிருந்தான். கழிவறைக்குப் போவதற்கும் அவனிடம் அனுமதி பெறவேண்டியிருந்தது. சந்திரனும் அவர்களுடன் கழிவறைக்குப் போய் வந்த காரணம் தெரியாது. இவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் நோட்டம் விட்டபடி பாலன் கமுக்கமாக ஒரு வாங்கில் அமர்ந்திருந்தான். தவராசா பல முறை முயன்றும் அவர்கள் அவனைத் தங்களுடன் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லை. இதனால், பாலன் அமர்ந்திருந்த வாங்கின் ஒரு அந்தலையில் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தான். போர்டிங் பாஸை சரிபார்த்துப் பயணிகளை உள்ளே அனுப்பும் நேரம்தான் ஏஜென்ட் செந்தில் அங்கு வந்து சேர்ந்தான். ...

Sunday, 31 January 2021

 

முகவுரை: 

உண்மையைக் கதைக்கும் கதைகள்:

ஆசி கந்தராஜாவின் ‘கீதையடி நீயெனக்கு…!

-மாலன்- 


இன்றைய உலகில் மிகவும் கடினமானது எது?

எளிமையாக இருப்பதுதான்!

நீங்கள் வீதியில் இறங்கி ஒரு கிலோ மீட்டர் நடந்து பாருங்கள், அல்லது ஒரு ‘மாலில்’ திரையரங்கில், ஏன் பள்ளிக்கூடத்தில்கூட நுழைந்து பாருங்கள். ஒப்பனையற்ற முகங்களை எதிர்கொள்வது அரிது. ஒரு நாளில் நாம் கேட்கிற அலங்காரமற்ற வார்த்தைகள் எத்தனை என எண்ணிப்பாருங்கள். எளிமையாக இருப்பது கடினமானது எனத் தெரியும்.

இவ்வளவு மெனக்கிட உங்களுக்கு விருப்பமில்லையா?

ஏதாவது ஒரு புத்தகக் கடைக்குள் நுழைந்து அண்மைக்காலத்தில் வெளிவந்த பெயர் ‘வாங்கிய’ எழுத்தாளர்களது ஏதாவது ஒரு நூலை எடுத்துப் பத்துப் பக்கம் புரட்டிப் பாருங்கள். அங்கு நீங்கள் எதிர்கொள்கிற சொற்குவியல்களும் பாவனைகளும் எளிமையாக இருப்பது கடினம் என உங்களுக்குச் சொல்லும்.

எளிமையாக இருப்பது ஏன் கடினமாகிப் போனது?

Sunday, 24 January 2021

 குறு நாவல் 1:

பாவனை பேசலன்றி

ஆசி கந்தராஜா

-1-

‘சின்னத்துரை வாத்தியார் சிட்னியில் நேற்றுக் காலமானார்…’ எனத் துவங்கி, சிட்னியிலிருந்து ஒலிபரப்பாகும் தமிழ் முழக்கம், தமிழ் வானொலியின் மரண அறிவித்தல் தொடர்ந்தது.

‘இவர் டாக்டர் பேரம்பலத்தின் அருமைத் தந்தையும், ரெலிக்கொம் நிறுவனத்தின் நிதிக் கட்டுப்பாளரும், கணக்காளருமான அனுஷாவின் அன்பு மாமனாரும், கொழும்பின் பிரபல கண் வைத்திய நிபுணர் அமரர் பொன்னம்பலம், மற்றும் இந்துக் கல்லூரி முன்னாள் அதிபர் திருமதி காயத்திரி பொன்னம்பலம் ஆகியோரின் சம்பந்தியும், காலஞ்சென்ற விசாலாட்சியின் சகோதரரும், லண்டன் இந்து, அமெரிக்கா மகேஷ், வசந்தி, தென்ஆபிரிக்கா பிரணவன் ஆகியோரின் அன்பு மாமனாரும் திவ்வியா, தினேஷ் ஆகியோரின் பாசமிகு பேரனும்…’


உலகளாவி வேரோடிக் கிடந்த உறவுகளைப் பட்டியலிட்ட அறிவிப்பாளர், வாத்தியாரின் பூதவுடல் அவரது மகனின் இல்லத்தில் நாளையும், நகர மண்டபத்தில் மறுநாளும் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டு, இறுதிக்கிரியைகளின் பின்னர், றுக்வூட் மயானத்தில் தகனம் செய்யப்படுமெனவும், இந்த அறிவித்தலை உற்றார் உறவினர் நண்பர்கள் அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ளுமாறும் வாத்தியார் மகன் சார்பில், உருக்கமாக வேண்டுகோள் விடுத்தார்.

சின்னத்துரை வாத்தியாரே எனக்கு எழுத்தறிவித்தவர்.

 குறுநாவல் 2:

அடிவானம்

ஆசி கந்தராஜா

 

அன்று அரசு விடுமுறை!

இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தின் பின்னர் நான்கு தசாப்தங்களுக்கு மேலாக இரண்டு துருவங்களாக இருந்த, கிழக்கு மேற்கு ஜேர்மனிகள் மீண்டும் ஒன்றிணைந்த நாள். அதை நினைவு கூர அன்று பொதுவிடுமுறை. விடுமுறை என்றால் சோம்பலை அடைகாத்துப் பொழுதைப் போக்குவது தான் வீரசிங்கத்தின் விருப்பம். அவருடைய விருப்பத்தைக் கடைக்குட்டி மகன் உடைத்தெறிந்தான். சமையலறையில் அவன் பிரளி செய்து கொண்டிருந்தான்.

‘என்னப்பா… இவனை உந்த Parkக்கு கூட்டிக்கொண்டு போய் வாருங்கோவன். அவனுக்குக் கொஞ்சம் பிராக்காக இருக்கும்.’

சமையலறை அலுமாரிக்குள் இருந்த சாமான்களை இழுத்துப்போட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்த மகனின் காதைத் திருகியவாறே மனைவி சத்தம் போட்டாள்.

 குறுநாவல் 3:

உயரப்பறக்கும் காகங்கள்

ஆசி கந்தராஜா

 

எனது வீட்டுக்கு சுகுமார் வந்திருந்தான்!

நான் சிட்னியில் வாழ்ந்த பத்து வருட காலத்தில் ஒருமுறையேனும், அவன் என்னைத்தேடி என் வீட்டுக்கு வந்ததில்லை. ஈழத்து சிற்றூண்டிகள் விற்கும் உணவகம் ஒன்றிலே வாங்கிய வடை கொழுக்கட்டைப் பாசலுடன் என்னைக் காண இன்று வந்திருக்கிறான். எல்லாவற்றிலும் மேலாக நான் முற்றிலும் எதிர்பாராத சங்கதி ஒன்று என்னைத் திக்குமுக்காட வைத்தது. அதுவேறொன்றுமல்ல. அவனுடன் வந்திருந்த பெண்ணைத் தன் மனைவியென அவன் அறிமுகப்படுத்தியதே. ஆச்சரியத்தை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாது, இன்முகத்துடன் வரவேற்று அவர்களை என் மனைவிக்கு அறிமுகம் செய்தேன். என் மனைவி யாழ்ப்பாணத்து கிராமிய விருந்தோம்பல் குணத்தை தொலைத்து விடாது வாழ்பவள். சிட்னியில் ஒரு தசாப்தகாலம் வாழ்ந்தாலும் இன்றும் ஊரில் இருந்து வரும் மெய்கண்டான் கலண்டர்படி காலத்தை ஓட்டுபவள்.

உரையாடல் மூலம் எனக்கும் சுகுமாருக்குமுள்ள நீண்டகால உறவை உணர்ந்துகொண்டு ‘வந்த நீங்கள் சாப்பிட்டு விட்டுத்தான் போகவேணும். இரவுச் சாப்பாட்டுக்கு இடியப்பம் அவிக்கிறன்…’ என விருந்துக்கு அழைத்தாள். சுகுமார் மறுப்பேதும் பேசாது அவளுடைய அழைப்பை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டான். இது கூட சுகுமாரிலே ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களை அடையாளப் படுத்துவதாகவே, நான் விளங்கிக்கொண்டேன். ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அங்கு நடக்கும் அதிசயங்கள் அனைத்தையும் நான் வியப்புடன் உள்வாங்கிக் கொள்வதை சுகுமார் இலகுவில் புரிந்துகொண்டான். அவன் எப்போதும் ஒரு ‘Sharp‘ ஆன பேர்வழி.

 குறு நாவல் 4:

திரிவேணி சங்கமம்

ஆசி கந்தராஜா

 -1-

காரை உரிய இடத்திலே நிறுத்தினேன்.

நான் வந்திருக்கும் தகவல் அறிவிக்கப்பட்டதும், சிறைக் கதவு திறந்தது! சிறை அதிகாரி என்னை சிறைச்சாலை நூலகத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

மாதத்தின் இறுதி வெள்ளிக் கிழமைகளில், சிட்னியின் புறநகர் பகுதியிலுள்ள அந்தச் சிறைச்சாலைக்குத் தவறாது சென்று வருகிறேன். கடந்த ஒன்றரை வருடங்களாக என் மாணவன் அமீர் அங்கே தான் சிறையிருக்கிறான்.

அமீர் ஈரான் நாட்டவன். ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஈரான் அரசாங்கத்தால் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு அனுப்பப்பட்டவன். இங்கு அவன் தாவர இனவிருத்தி பற்றிய மரபணு மாற்ற ஆராய்ச்சி; செய்யவேண்டுமென அவன் வருவதற்கு முன்னரே, ஈரானிய அரசு தெரிவித்திருந்தது. அந்தவகையில் அமீர் எனது மேற்பார்வையின் கீழ் டாக்டர் பட்டத்திற்கான ஆராய்ச்சியை மேற்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. இவ்வாறே அமீர் என் மாணவன் ஆனான். பல்கலைக்கழக அலுவலகத்தில், அவன் என்னைச் சந்தித்த முதல் நாள் இன்றும் பசுமையாக என் நினைவில் நிற்கிறது. தன் மனைவி றொஸ்நாக்குடனும் இரு குழந்தைகளுடனும் வந்தவன், மூத்தது பெண் பன்னிரண்டு வயதென்றும், இளையது ஆண் ஏழு வயதென்றும் அறிமுகம் செய்தான். பாரசீகத்து பெண்களும் பாரசீகத்து கம்பளமும் உலகிலேயே மிகவும் அழகானவை என்பார்கள். உண்மைதான்! றொஸ்நாக் மிகவும் அழகாக இருந்தாள். பர்தாவால் முக்காடிட்டு, உடலை மறைத்து முழுநீள சட்டை அணிந்திருந்தாலும், அவளது பேரழகு வெளியே பளிச்சிட்டது. அமீரைக் கைகுலுக்கி வரவேற்று ஆய்வுகூடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றேன். பிற ஆண்களின் ஸ்பரிசம் படுவதைத் தவிர்க்கும் இஸ்லாமிய கலாசாரத்தினால் றொஸ்நாக் தலைகுனிந்து, வலக்கையை தன் முகத்தருகே கொண்டுசென்று சலாம் வைத்தாள்.